326 წელს ქრისტიანობის სახელმწიფო რელიგიად გამოცხადებამ საფუძველი ჩაუყარა საქართველოს ერთიანობასა და კულტურულ იდენტობას. ამ გადაწყვეტილებამ განსაზღვრა ქვეყნის ცივილიზაციური არჩევანი და ევროპული ორიენტაცია.
1991 წლის 9 აპრილს საქართველომ სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობა აღიდგინა, რაც 31 მარტის რეფერენდუმზე გამოხატულ ერის ერთსულოვან ნებას ეფუძნებოდა.
"ქართველი ერის გზა - ქრისტეს გზაა, ეკლიანი გზა ჯვარცმისა და გარდაუვალი აღდგომისა!"
ბაგრატ III იყო პირველი მეფე, რომელმაც 1008 წელს რეალურად გააერთიანა ქართული სამეფო-სამთავროები და ერთიან სახელმწიფოს ჩაუყარა საფუძველი.
1121 წლის დიდგორის გამარჯვებამ საფუძველი ჩაუყარა საქართველოს ოქროს ხანას. დავით აღმაშენებელმა ქვეყანა „ზღვიდან ზღვამდე“ გააერთიანა.
თამარ მეფის მმართველობისას საქართველომ პოლიტიკური და კულტურული ძლიერების მწვერვალს მიაღწია. მისმა ეპოქამ შვა „ვეფხისტყაოსანი“.
დემეტრე II-მ საკუთარი სიცოცხლე გასწირა ქვეყნის გადასარჩენად, როდესაც მონღოლთა ურდოში ნებაყოფლობით გამოცხადდა.
გიორგი V ბრწყინვალემ უმძიმეს პერიოდში შეძლო მონღოლთა უღლისგან ქვეყნის გათავისუფლება და დაშლილი სამეფოს კვლავ გაერთიანება.
ერეკლე II-ის მმართველობა იყო მუდმივი ბრძოლა ქვეყნის გადასარჩენისთვის, რამაც მას ხალხის განსაკუთრებული სიყვარული მოუტანა.