ნაპოლეონის ეპოქა

ნაპოლეონ ბონაპარტი კორსიკადან წარმოშობით იყო და ადრეული ასაკიდანვე სამხედრო კარიერას შეუდგა. მისი სწრაფი აღზევება რევოლუციის პერიოდში დაიწყო, როცა მონაწილეობა მიიღო რობესპიერის ძმის ინიციატივით მოწყობილ პირველ ბრძოლებში. ნაპოლეონმა გამოიჩინა თავი ტულონის ბრძოლაში, სადაც წარმატებით გაანადგურა მტრის ძალები. 1795 წელს პარიზში კონტრრევოლუციონერების აჯანყებამ იფეთქა, რომლის ჩახშობაც ნაპოლეონს დაეკისრა. ამ წარმატებით მან დამატებითი აღიარება მოიპოვა, რის შემდეგაც იტალიის არმიის ხელმძღვანელობა ჩაბარეს. 1796 წელს ნაპოლეონმა დაამარცხა ავსტრიის ჯარები და მნიშვნელოვანი წარმატებები მოიპოვა ჩრდილოეთ იტალიაში.

ბრიუმერის გადატრიალების შედეგად, საფრანგეთში ძალაუფლება ფორმალურად სამი კონსულის ხელში გადავიდა, თუმცა ნაპოლეონი პირველი კონსულის პოზიციით თითქმის შეუზღუდავი ძალაუფლებით აღიჭურვა. 1802 წელს ჩატარებული პლებისციტის შემდეგ, ნაპოლეონი სამუდამო პირველ კონსულად აირჩიეს, ხოლო 1804 წელს ის ფრანგების იმპერატორად ეკურთხა.

1805 წელს, ტრაფალგარის საზღვაო ბრძოლაში, ინგლისელებმა ადმირალ ნელსონის მეთაურობით ნაპოლეონის ფლოტი დაამარცხეს, რაც ნიშნავდა, რომ საფრანგეთისთვის ინგლისზე შეტევა შეუძლებელი ხდებოდა. თუმცა, იმავე წლის დეკემბერში, ნაპოლეონმა აუსტერლიცთან „სამი იმპერატორის ბრძოლაში“ დაამარცხა რუსეთი და ავსტრია, რითაც ანტიფრანგული კოალიცია შეარყია.

მას შემდეგ, რაც ნაპოლეონმა სამხედრო გზით ინგლისის დამარცხება ვერ შეძლო, მან "კონტინენტური ბლოკადა" გამოაცხადა, რაც ევროპის ქვეყნებს ინგლისთან ვაჭრობას უკრძალავდა. რუსეთის მიერ ამ ბლოკადის დარღვევამ ნაპოლეონს რუსეთში ლაშქრობისკენ უბიძგა.

"ხალხთა ბრძოლაში" (ლაიპციგი, 1813) დამარცხების შემდეგ ნაპოლეონი გადაასახლეს, თუმცა მან შეძლო დაბრუნება ("100 დღე"). საბოლოო წერტილი ვატერლოოს ბრძოლამ დასვა.

ნაპოლეონის დამარცხების შემდეგ, გამარჯვებული სახელმწიფოები ვენაში შეიკრიბნენ ევროპის ახალი რუკის შესადგენად და მონარქიების აღსადგენად.