ქრისტიანობის როლი საქართველოსთვის

ქრისტიანობის სახელმწიფო რელიგიად გამოცხადება საქართველოში ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი მოვლენაა ქვეყნის ისტორიაში, რომელმაც განსაზღვრა ქართული იდენტობა, კულტურა და პოლიტიკური განვითარება საუკუნეების განმავლობაში.

ეს პროცესი უკავშირდება IV საუკუნის პირველ ნახევარს და მჭიდროდ არის დაკავშირებული მეფე მირიან III-ისა და წმინდა ნინო კაბადოკიელის მოღვაწეობასთან.

ქრისტიანობის გავრცელების დასაწყისი

ისტორიული წყაროების მიხედვით, ქრისტიანობა საქართველოში გავრცელდა ჯერ კიდევ I საუკუნეში მოციქულთა ქადაგებით, თუმცა ამ დროისთვის იგი არ იყო სახელმწიფო დონეზე აღიარებული.

მოსახლეობის დიდი ნაწილი კვლავ წარმართულ რწმენებს მისდევდა. გარდამტეხი ეტაპი სწორედ IV საუკუნეში დადგა, როდესაც ქრისტიანობა ოფიციალურად გამოცხადდა სახელმწიფო რელიგიად.

მეფე მირიანის მოქცევა

წმინდა ნინოს ქადაგებამ განსაკუთრებული გავლენა მოახდინა როგორც ხალხზე, ასევე მეფის ოჯახზე.

გადმოცემის მიხედვით, მეფე მირიანმა ნადირობისას გზა დაკარგა და დახმარება ქრისტიან ღმერთს სთხოვა, რის შემდეგაც სასწაულებრივად გადარჩა.

სწორედ ამ მოვლენამ შეცვალა მისი დამოკიდებულება და გახდა საფუძველი ქრისტიანობის მიღებისა.

პოლიტიკური მნიშვნელობა

326 წელს ქრისტიანობის სახელმწიფო რელიგიად გამოცხადებამ მნიშვნელოვანი პოლიტიკური მნიშვნელობა შეიძინა.

საქართველო იმყოფებოდა რომისა და სპარსეთის გავლენის ქვეშ და ქრისტიანობის მიღებამ ქვეყანა დააახლოვა ბიზანტიურ სამყაროსთან.

კულტურული გავლენა

ამ მოვლენამ ხელი შეუწყო ქართული კულტურის, განათლებისა და დამწერლობის განვითარებას.

ეკლესია იქცა სულიერ და საგანმანათლებლო ცენტრად, რომელმაც ეროვნული თვითშეგნების გაძლიერებაში დიდი როლი ითამაშა.

ისტორიული მნიშვნელობა

საქართველოს ეკლესიის მართვა-გამგეობის დებულებით გათვალისწინებულია, რომ კათოლიკოს-პატრიარქის გარდაცვალების შემდეგ, ქიროტონიით უპირატესი მღვდელმთავარი, სინოდის წევრთა უმრავლესობის თანდასწრებით, მოვალეა გახსნას ანდერძი და საპატრიარქო ტახტის მოსაყდრის ვინაობა გამოაცხადოს.

რადგან კათოლიკოს-პატრიარქმა ილია მეორემ სიცოცხლეშივე დაადგინა მოსაყდრე — მიტროპოლიტი შიო მუჯირი — მისი მოსაყდრეობა გარდაცვალებისთანავე შედის ძალაში.