ომის დასაწყისი
აფხაზეთის ომი, რომელიც 1992 წლის აგვისტოში დაიწყო და 1993 წლის
სექტემბრამდე გაგრძელდა, ერთ-ერთი ყველაზე ტრაგიკული და მნიშვნელოვანი
მოვლენაა საქართველოს უახლეს ისტორიაში. ეს კონფლიქტი გაჩნდა, როდესაც
აფხაზეთში სეპარატისტული მოძრაობები გამწვავდა, რამაც გამოიწვია
საქართველოს მთავრობისა და აფხაზი სეპარატისტების შორის ომის დაწყება.
კონფლიქტის მთავარი მიზეზი იყო აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის
დამოუკიდებლობის მოთხოვნა და საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობის დაცვა.
კონფლიქტის ფესვები
აფხაზეთის ომის ფესვები ჯერ კიდევ საბჭოთა კავშირის დაშლამდე იღებს
სათავეს. საბჭოთა პერიოდში აფხაზეთი ავტონომიური რესპუბლიკის სტატუსით
შედიოდა საქართველოს სსრ-ის შემადგენლობაში, თუმცა საბჭოთა კავშირის
დაშლისთანავე აფხაზეთში გაიზარდა სეპარატისტული მოძრაობა, რომელიც
ითხოვდა აფხაზეთის სრული დამოუკიდებლობის გამოცხადებას. სეპარატისტებმა
განაცხადეს, რომ ისინი არ სცნობდნენ საქართველოს ახალ დამოუკიდებლობას და
დამოუკიდებელი სახელმწიფოს შექმნას ისახავდნენ მიზნად.
1992 წლის აგვისტოში, როდესაც საქართველოს ხელისუფლებამ სამხედრო ძალა
გაგზავნა აფხაზეთის დედაქალაქ სოხუმში, დაიწყო კონფლიქტის აქტიური ფაზა.
ეს იყო თავდაპირველად სამხედრო ინტერვენცია, რომელიც მიზნად ისახავდა
საქართველოს ხელისუფლების მიერ კონტროლის დამყარებას რეგიონზე.
სამხედრო კონფლიქტი
ომის პირველ ეტაპზე ქართული ჯარი წარმატებით შევიდა სოხუმში და შეძლო
რამდენიმე ტერიტორიის აღება, თუმცა კონფლიქტი მალე გადამწყვეტ ფაზაში
შევიდა. სეპარატისტებმა მოიპოვეს დახმარება რუსეთისგან, რომელიც აფხაზ
სეპარატისტებს არამარტო იარაღით ამარაგებდა, არამედ ხშირად პირდაპირ
მონაწილეობდა ბრძოლებში.
ერთ-ერთი ყველაზე სისხლიანი ეპიზოდი ომის განმავლობაში იყო გუმისთის
ბრძოლა, რომელიც 1992-1993 წლებში მოხდა. ამ ბრძოლაში ქართული ჯარები
ცდილობდნენ სოხუმის დაცვას აფხაზი და რუსი მებრძოლებისგან, თუმცა
საბოლოოდ ქალაქი სეპარატისტებმა აიღეს. სოხუმის დაცემამ უმნიშვნელოვანესი
როლი ითამაშა ომის საბოლოო შედეგში და გამოიწვია ქართული ჯარების უკან
დახევა.
ქართველთა ეთნიკური წმენდა
ომის ყველაზე მტკივნეული და ტრაგიკული ნაწილი იყო აფხაზეთის ტერიტორიაზე
მცხოვრები ეთნიკური ქართველების დევნა და მკვლელობები. ათასობით ქართველი
იძულებული გახდა დაეტოვებინა თავიანთი სახლები და აფხაზეთი. დევნილები
დასახლდნენ საქართველოს სხვა რეგიონებში და ამ მოვლენამ გამოიწვია
სერიოზული ჰუმანიტარული კრიზისი.
აფხაზეთის ომის შედეგად, დაახლოებით 250,000-ზე მეტი ქართველი იძულებული
გახდა დაეტოვებინა აფხაზეთი, ხოლო ათასობით ადამიანი დაიღუპა ან
დაიკარგა. ეს ეთნიკური წმენდა გახდა ომის ყველაზე საშიში და მტკივნეული
შედეგი, რაც დღემდე ახდენს გავლენას ქართულ-აფხაზურ ურთიერთობებზე.
საერთაშორისო რეაქცია
აფხაზეთის ომმა დიდი საერთაშორისო ყურადღება მიიპყრო, თუმცა საერთაშორისო
საზოგადოებამ ვერ შეძლო კონფლიქტის დროული და ეფექტური შეჩერება.
საერთაშორისო ორგანიზაციები, მათ შორის გაერო და ეუთო, ცდილობდნენ
მოლაპარაკებების პროცესში ჩართვას, თუმცა შედეგი არ მოჰყოლია. რუსეთის
როლი კონფლიქტში განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი იყო, რადგან ის მხარს
უჭერდა აფხაზ სეპარატისტებს, ხოლო საქართველო ცდილობდა საერთაშორისო
მხარდაჭერის მოპოვებას.
სოხუმის დაცემა და ომის დასრულება
ომი ოფიციალურად დასრულდა 1993 წლის სექტემბერში, როდესაც აფხაზი
სეპარატისტები რუსული ძალების დახმარებით დაიპყრეს სოხუმი და საქართველოს
ჯარები იძულებული გახდნენ დაეტოვებინათ ქალაქი. სოხუმის დაცემამ
საქართველო უდიდეს კრიზისში ჩააგდო, რადგან მას დაეკარგა აფხაზეთზე
კონტროლი.
ომის შემდეგ დაიწყო სამშვიდობო მოლაპარაკებები, თუმცა აფხაზეთის სტატუსი
დღემდე მოუგვარებელი საკითხია. აფხაზეთი აცხადებს საკუთარ
დამოუკიდებლობას, რომელიც საქართველოს მთავრობამ და საერთაშორისო
საზოგადოებამ არ აღიარა. რუსეთის მიერ 2008 წელს აფხაზეთის
დამოუკიდებლობის აღიარებამ გაამწვავა კონფლიქტი და ამ დრომდე აფხაზეთი
რჩება საერთაშორისო იზოლაციაში.
ომის მემკვიდრეობა
აფხაზეთის ომის მემკვიდრეობა დღემდე იგრძნობა საქართველოში. აფხაზეთიდან
დევნილი ათასობით ოჯახი ცხოვრობს საქართველოს სხვადასხვა რეგიონში, სადაც
ისინი ცდილობენ თავიანთი ცხოვრების თავიდან დაწყებას. მათი ცხოვრების
მდგომარეობა დღემდე რჩება მძიმე და სირთულეებით სავსე.
კონფლიქტი ასევე საქართველოს პოლიტიკურ ცხოვრებაზეც ახდენს გავლენას.
აფხაზეთის საკითხი დღემდე საქართველოს საგარეო და შიდა პოლიტიკის
ერთ-ერთი მთავარი პრობლემაა. ქვეყნის მთავრობა კვლავ ცდილობს
საერთაშორისო თანამეგობრობის მხარდაჭერის მოპოვებას აფხაზეთის საკითხში
და სამართლიანი მოგვარების გზების პოვნას.
დასკვნა
აფხაზეთის ომი ერთ-ერთი ყველაზე ტრაგიკული და გრძელვადიანი კონფლიქტია
საქართველოს ისტორიაში. ეს ომი არა მხოლოდ სამხედრო ბრძოლა იყო, არამედ
ქართული საზოგადოების ტრაგედია, რომელიც დღემდე აისახება ქვეყნის
ცხოვრებაზე. მიუხედავად იმისა, რომ ომის შედეგად საქართველომ დაკარგა
კონტროლი აფხაზეთზე, კონფლიქტი დღემდე გრძელდება და მისი გადაწყვეტა
კვლავ საქართველოსთვის და საერთაშორისო საზოგადოებისთვის მნიშვნელოვან
გამოწვევად რჩება.
ომის დასაწყისი
2008 წლის აგვისტოს ომი, ასევე ცნობილი როგორც ხუთდღიანი ომი, იყო
საქართველო-რუსეთს შორის სამხედრო კონფლიქტი, რომელიც დაიწყო 2008 წლის 7
აგვისტოს და დასრულდა 12 აგვისტოს. ომი წარმოიშვა საქართველოსა და მისი
ორი სეპარატისტული რეგიონის – სამხრეთ ოსეთისა და აფხაზეთის – გარშემო
არსებული კონფლიქტების შედეგად. რუსეთის ჩარევამ ამ კონფლიქტებში
გაამწვავა სიტუაცია და შედეგად, შეიარაღებული დაპირისპირება გადაიზარდა
საერთაშორისო კონფლიქტში.
კონფლიქტის ფესვები
2008 წლის ომის ფესვები რამდენიმე წელიწადით ადრე იღებს სათავეს.
1990-იანი წლების დასაწყისში, საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ,
საქართველომ გამოაცხადა დამოუკიდებლობა, თუმცა სამხრეთ ოსეთში და
აფხაზეთში სეპარატისტული მოძრაობები გააქტიურდა, რომლებიც რუსეთის
მხარდაჭერით ისახავდნენ მიზნად დამოუკიდებლობის მოპოვებას
საქართველოსგან. ეს კონფლიქტები დარჩა მოუგვარებელი, რამაც გამოიწვია
მუდმივი დაძაბულობა რეგიონში.
2008 წლის ზაფხულში, სიტუაცია სამხრეთ ოსეთში განსაკუთრებით გამწვავდა,
როდესაც გაიზარდა სამხედრო დაპირისპირება ქართულ და ოსურ ძალებს შორის.
საქართველოს პრეზიდენტი მიხეილ სააკაშვილი, რომელმაც აირჩია სამხედრო
გზით სამხრეთ ოსეთის დაბრუნება, 2008 წლის 7 აგვისტოს ბრძანებას გასცა
სამხრეთ ოსეთში სამხედრო ინტერვენციის დასაწყებად.
რუსეთის ჩარევა
2008 წლის 8 აგვისტოს, როდესაც საქართველოს ჯარებმა დაიკავეს ცხინვალი,
სამხრეთ ოსეთის დედაქალაქი, რუსეთმა გამოაცხადა, რომ საქართველოში
სამხედრო ინტერვენციას იწყებდა. რუსული არმია სწრაფად შევიდა სამხრეთ
ოსეთში და აფხაზეთში და მასშტაბური საჰაერო და სახმელეთო ოპერაციები
დაიწყო საქართველოს წინააღმდეგ.
რუსეთის ოფიციალური მიზეზი, რომელიც მოსკოვმა წარმოგვიდგინა, იყო
"სამშვიდობო მისია", რომელიც მიზნად ისახავდა სამხრეთ ოსეთში მცხოვრები
რუსი მოქალაქეების დაცვას. თუმცა, საქართველოს მხარე ამტკიცებდა, რომ
რუსეთი წინასწარ გეგმავდა ინტერვენციას და ამომწურავი სამხედრო მზადება
ჰქონდა გავლილი.
ხუთდღიანი ომი
ომის მიმდინარეობისას, რუსეთის არმიამ არა მხოლოდ სამხრეთ ოსეთი და
აფხაზეთი დაიკავა, არამედ გადმოვიდა საქართველოს ტერიტორიის სხვა
ნაწილებშიც, მათ შორის გორის რეგიონში. კონფლიქტის განმავლობაში რუსეთის
ავიაციამ განახორციელა თავდასხმები საქართველოს სხვა ქალაქებზეც, მათ
შორის თბილისზე. ომის ხუთდღიან პერიოდში, რუსული ძალები საქართველოს
ტერიტორიაზე სწრაფად დაწინაურდნენ და მნიშვნელოვანი ზარალი მიაყენეს
საქართველოს სამხედრო ინფრასტრუქტურას.
ერთ-ერთი ყველაზე ტრაგიკული მოვლენა ომის დროს იყო ქალაქ გორის დაბომბვა,
რასაც მოჰყვა სამოქალაქო მოსახლეობის დიდი მსხვერპლი. ქართული ჯარი
იძულებული გახდა, დაეტოვებინა რამდენიმე სტრატეგიული პოზიცია, რადგან
რუსული ძალები სჭარბობდნენ როგორც რაოდენობრივად, ასევე იარაღის
მძლავრობით.
საერთაშორისო რეაქცია
ომმა გამოიწვია საერთაშორისო საზოგადოების მძაფრი რეაქცია. დასავლეთის
ქვეყნები, მათ შორის აშშ და ევროკავშირი, ღიად დაუჭირეს მხარი
საქართველოს ტერიტორიულ მთლიანობას და დაგმეს რუსეთის ინტერვენცია. 12
აგვისტოს, საფრანგეთის პრეზიდენტის ნიკოლა სარკოზის შუამავლობით, ხელი
მოეწერა ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმებას. მიუხედავად ცეცხლის შეწყვეტის
შეთანხმებისა, რუსული ჯარები კვლავ განაგრძობდნენ საქართველოს
ტერიტორიაზე ყოფნას რამდენიმე დღით.
ომის შემდეგ, რუსეთმა აღიარა სამხრეთ ოსეთისა და აფხაზეთის
დამოუკიდებლობა, რამაც კიდევ უფრო გაამწვავა ურთიერთობები საქართველოსა
და რუსეთს შორის. რუსეთის ეს ნაბიჯი დაგმო საერთაშორისო თანამეგობრობამ,
თუმცა დღემდე აფხაზეთი და სამხრეთ ოსეთი რჩება რუსეთის მიერ მხარდაჭერილ
სეპარატისტულ ტერიტორიებად.
ომის შედეგები
ომმა სერიოზული ზიანი მიაყენა საქართველოს სამხედრო ძალებსა და
ინფრასტრუქტურას. ათასობით ადამიანი დარჩა უსახლკაროდ და იძულებული
გახდა, დაეტოვებინა საკუთარი სახლები. სამოქალაქო და სამხედრო ზარალმა
დიდი დარტყმა მიაყენა საქართველოს ეკონომიკასაც. კონფლიქტის შედეგად,
დაახლოებით 400 ადამიანი დაიღუპა და ათასობით ადამიანი დაშავდა.
ომის დასრულების შემდეგ, საქართველოს მთავრობამ დაიწყო რეფორმები და
მნიშვნელოვანი საერთაშორისო დახმარება მიიღო დასავლეთის ქვეყნებისგან.
თუმცა, ტერიტორიული კონფლიქტი აფხაზეთთან და სამხრეთ ოსეთთან კვლავ
გადაუჭრელი რჩება.
რუსეთის მიზნები და გრძელვადიანი შედეგები
2008 წლის ომი ხშირად განიხილება, როგორც რუსეთის სტრატეგიული ნაბიჯი,
რომელიც მიზნად ისახავდა პოსტსაბჭოთა სივრცეში რუსეთის გავლენის
განმტკიცებას. საქართველოს ნატოსა და დასავლეთთან დაახლოება იყო ის
ერთ-ერთი ფაქტორი, რომელმაც რუსეთის განაწყობა. მოსკოვის მიზანი იყო
დასავლეთის გავლენის შეზღუდვა ამ რეგიონში და საქართველოს სუვერენიტეტის
დასუსტება.
ომის გრძელვადიანი შედეგები აშკარად აისახა როგორც ქართულ, ისე
საერთაშორისო პოლიტიკურ ცხოვრებაში. საქართველო დღემდე ცდილობს
ინტეგრაციას დასავლურ სტრუქტურებში, თუმცა რუსეთის მიერ აფხაზეთისა და
სამხრეთ ოსეთის აღიარებამ და ამ რეგიონებში სამხედრო ბაზების განთავსებამ
ეს პროცესი მნიშვნელოვნად გაართულა.
დასკვნა
2008 წლის ომი ერთ-ერთი ყველაზე ტრაგიკული მოვლენაა საქართველოს უახლეს
ისტორიაში. ხუთდღიანმა კონფლიქტმა არა მხოლოდ გაამწვავა საქართველოს
ტერიტორიული პრობლემები, არამედ გამოიწვია მნიშვნელოვანი პოლიტიკური და
ეკონომიკური ზარალი. რუსეთის მიერ აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის
დამოუკიდებლობის აღიარებამ კი საქართველოს მომავალზე მძიმე გავლენა
იქონია. მიუხედავად ამისა, საქართველო აგრძელებს დასავლეთთან დაახლოების
კურსს და ცდილობს ქვეყნის სუვერენიტეტისა და ტერიტორიული მთლიანობის
დაცვას.